Wat missen we
Kiezen is verliezen, zeggen ze. En wie voor een ander land kiest, moet heel wat achterlaten ook. Maar eerlijk, wat missen we hier uit ons vroegere Belgenland?
Eigenlijk niet veel. Ja, er zijn vrienden en familieleden die we maandenlang niet zullen zien. Ja, we hopen dat ons appartement zo snel mogelijk bewoonbaar is, zodat we ze hier kunnen uitnodigen. Dat had eigenlijk al klaar moeten zijn – maar de verbouwingswerken lopen serieus fout.
En verder? De dansschool “Dance 2 Move” in Duffel. Maar we hebben hier een alternatief gevonden: een dansschooltje in Veszprém, waar ze Argentijnse Tango aanleren. Heel kleinschalig. Na corona werd hun vertrouwde zaaltje zo duur, dat ze het onbetaalbaar vonden. Sindsdien geeft de leraar -letterlijk – dansles in zijn eigen woonkamer. Maar zo’n vriendelijke mensen! Al de eerste keer dat we binnenkwamen werden we enthousiast begroet. Ze doen heel veel moeite om hun uitleg zowel in het Hongaars en in het Engels te doen – speciaal voor ons. En wij proberen uiteraard om de hongaarse uitleg zo goed mogelijk te begrijpen. Dat is dus nu onze vaste afspraak op woensdagavond.
Vertrouwde gerechten die we hier niet kunnen maken. De kaft waar onze beste recepten in zitten, hebben we in Mechelen achtergelaten. Veel van de ingrediënten kunnen we hier toch niet vinden. Mosselen verkopen ze hier ook, soms. Afgaande op het aanbod in de winkels, is de Aziatische keuken hier véél minder populair. Maar we hebben wel nederlandstalige recepten voor een aantal typisch hongaarse gerechten gevonden – en we moeten zeggen, ELK van de recepten die we al geprobeerd hebben, is héérlijk. Rundsvlees is er maar weinig, en wat er is, is meestal duur. Een hertenfilet is goedkoper dan een biefstuk. Varkensvlees, kippenvlees, en de Hongaarse ‘Kolbász’-worsten zijn wel gemakkelijk te vinden en redelijk goedkoop. In de groentenafdeling kan de paprika uiteraard niet ontbreken, en in de zuivelafdeling staan gemakkelijk tien soorten zure room.
En verder? Eigenlijk niets.
